ghajarboys

با سلام به همه ی دو ستانی که به این وبلاگ سر می زدند و می دیدند که این پست ها آپ نمی شود با عرض شرمندگی باید عرض کرد که خط تلفن من برای چیزی حدود دو هفته قطع بود و من فقط برای چک کردن ایمیل و خواندن کامنت های پست قبلی برای مدت کوتاهی می توانستم از خط دیگر وصل شوم و از دوستانی که نتوانستم برایشان مانند گذشته کامنت بگذارم عذر می خواهم. البته مشغله و خستگی مشغله باعث شد که کلا کمتر سر به نت بزنم. امید است به یاری باریتعالی زین پس بیشتر در خدمت بلاگستان و این تارنما باشیم.

 

 

هوا کمی گرفته است. ابریه. یه موقع ها بارون میاد یه موقع ها ابرا باز میشه یه پرتوی از نور خورشید معلوم میشه. میدونی هواشناسی گفته ممکنه هوا سردتر از الان بشه اونم هفته دیگه، میگه بارونی تر میشه هفته دیگه هفته دیگه ابرا بیشتر گریه می کنند.
دل منم شبیه این هوا شده شبیه این عکسه شده. من تک بودم و عکسم و گرفتم نمی دونم کدوم جفت و بیشتر دوست دارم نمی دونم!!!
از تمامی دوستانی که در مطلب پیش کامنت هایشان را انگاشتند به خصوص از جناب مهدی که با صفای خودش جواب همگی کامنت های معترض گونه را داد متشکرم و دوستانی که حتی کامنت گذار نبودند اما به خاطر این مطلب کامنت گذاشتند و دوستانی که همیشه لطف دارند ممنونم.
هدفم از نگاشتن چنین مطلبی دل گرفته ی خودم بود و دیدن عکس العمل شما و اینکه ببینم وقتی عده ای حرف نمی زنند آیا آن عده حرفی برای گفتن ندارند؟ یا اینکه نه حرف نمی زنند اما حرف بسیار دارند( مثه خودم) فکر می کنم کش دادن موضوع بی نتیجه باشه حرف برای گفتن و برای پاسخ دادن به کامنتها بسیار است و نگفتن نشانه لالی یا بی پاسخی نیست. دوست داشتم جواب تک تک کامنتها را بدهم به بحث اضافه شوم و راهی باز کنم اما به توصیه دوستان که گفته اند بحث کردن در اینجا بی فایده است عمل می کنم و ماجرا را بیش از این کش نمی دهم. دلم پر بود از گفتن ها و از باریدن ها اما بر خلاف میلم به سکوت می گذرانم.باشد وقتی که دوستان را خصوصا جناب مهدی را دیدم. هرچند که زمانش احتمالا طولانی می شود و همه این بحث ها و گفته ها فراموش می شود.
تهران دلش اینروزا گرفته گاهی می بارد گاهی ساکت است. هرچه هست جرات کرد و باریدن گرفت

 

قصه از آنجا شروع شد که تصمیم گرفتیم یا تصمیم گرفتند جلسه ای هر هفته باشد و در این جلسه به تفسیر قرآن پرداخته شود. زمان ها گذشت و همه چیز به خوبی به جلو می رفت عده ای می رفتند و می گفتند جلسه یکسویه است و حرف خاصی ندارد زیراکه اصلا کنش و واکنشی وجود ندارد. عده ای هم اضافه می شدند و جلسه پیش می رفت. تا اینکه شخصی به میدان آمد که ایده هایش و تفکراتش با جمع مخالف بود و آن جمع تفکری دیگر را قبول داشتند که میزبان جلسه( که خود از نامداران است و گفتن اسمشان چندان درست نیست به لحاظ امنیتی) هم نظر بودند. اما از زمانی که این شخص آمد به نظر خود من روحی تازه در جلسات دمیده شد و چنان جلسات را به کنش و واکنش انداخت که من واقعا لذت می بردم که این سردی از بین رفته و شاهد دیدن نظرات مخالف و موافق هستیم. بعضا این شخص که مورد احترام همه ی ما بود به تندی سخن می گفت و یک حس عدم اعتماد در این شخص رشد کرد و بعضا تنش ها میان ایشان و جمع شکل می گرفت و حتی در مواقعی که این جمع مدعی اخلاقیات و خلق محمدی بودند با گاردی بسته به مقابله بر می خیزیدند و این شخص تنها بود.

 

ادامه مطلب

آدم یه وقت فکر می کند آنچه فکر می کند و در مغزش بدیهی به نظر می رسد درست است اما بزنگاهی باعث می شود، تجربه هایی باعث می شود، که آدمی را از آنچه که تا به حال اندیشیده بود برگرداند و جهت عقیده اش را تغییر دهد.

همیشه فکر می کردم بودن و همراهی با اهل خرد و عقل با آنها که دریافت های مغزشان بالاست ، با آنها که با سوادند، با آنها  کتاب های بیشتری خوانده اند بهترین گزینه است و سعی می کردم برای دوستی چنین افرادی انتخاب کنم. امروز و یا در این چند ماهه دیدم زیادم این طوری نیست.

مثال نقض هایش را پیدا کردم در زندگی خودم و افرادی دیدم ( روستایی بی سواد، شهری بی سواد، کم توان ذهنی و..) که علارغم سطح کم دانش و سواد اما انسان هایی بس شریف هستند حتی شریفتر از آنهایی که قبلا فکر می کردم ایده آل هستند. انسان هایی که محبت دارند معرفت دارند و بی هیچ منتی گاهی برای تو قدم بر می دارند و دوستدار و کمکارت هستند.

یک فامیل دور داریم که بچه زلزله رودبار است این پسر کم توان ذهنی است اما به قدری محبت و معرفت دارد که نگو. فامیل دورمان هم هست اما خیلی با محبت است گاهی اسمس می فرستد اظهار محبت می کند ، وقتی میبیند با خنده و صحبت ازت استقبال می کند و وقتی میبنمش انرژی می گیرم.

او نه مشکل مالی دارد نه اطرافیانش به او کم محبت می کنند و نه اطرافیانش کم هستند و نه کمبودی در زندگیش دارد. اما توی این چند وقته بهم ثابت شد همین آدمی که بهرحال کم توان ذهنی است این همه محبت و معرفت دارد و آنی که عقل و شعورش  از قد و قواره اش بالا میزند اینطور نیست. آنکه همبازی ات بوده آنکه دوست قدیمت بوده آنکه دانشگاهی شده و آنکه... تو را نمی بیند و آنقدر درگیر روزمرگی اش شده که همه چیز را فراموش می کند. خودش و اطرافیانش را، و پز فهم و دانش و دانشگاه و شغلش را می دهد.

تجربه ها گاهی از صد ها علم بهترند و دوستانی بی مدعا از صد با مدعای اهل فضیلت و دانش بهترند.

آهنگهای era  را گوش می دهم اکنون و به این فکر می کنم که مشکل کجاست؟ غرور؟ روزمرگی؟ دنیای مدرن؟ یا آنی که انتظار می کشد؟

سلام دوستان

مدتی این مانیتور عزیز خراب شده بود و دادیمش گارانتی و گارانتی هم تعمیرش کرد. فکر نمی کردم به این زودی ها مانیتور نصیبم شود اما شد . از همین جا از گارانتی سامسونگ ممنون هستیم. کلی خرت و پرت تو مغزم هست که نمی دونم کدومشو بنویسم اما بعدا اینکارو می کنم. راستی من قصدم از پست قبلی پرداختن به خرافه جات و اینا نبود ظاهرا خوب منظورمو بیان نکردم. منظورم بودن در یک روند تکراری و روزمرگی بود که انگاری زندگی من روزمره شده و حتی سال به سال داره تکرار میشه و این مسخره است. خوش باشید

این فیلما رو دیدین که مثلا برا یه آدم اتفاق هایی می افته در زمان های مشترک یا اتفاق های مشترک  در زمان های مشخص؟

امروز تو مترو بودم بعد یه لحظه داشتم به این فکر می کردم که پارسال هم همین اتفاق برام افتاده بود و همینجوری که بیشتر فکر کردم و یادم اومد دیدم مثلا حول و حوش نیمه شعبان اتفاقی می افته برام یا مثلا دقیقا 10 ماه رمضون بازم یه اتفاق ها یا خبرهایی بهم میرسه که هم مشترکه تو جنسش و هم مشترکه تو زمانش خیلی جالبه ها نه؟

مثلا توی تاریخ شمسی هم این اتفاق توی این چند سال افتاده که زمستونا فصل خوش یمنی هست برام  و با اینکه بچه بهارم اما اقبالم توی زمستونه و همیشه خبر های خوش و اتفاق های خوش تو زمستون میفته برام و بهار زیاد برام جالب نبوده .واقعا ادم خرافاتی نیستم اما خب این اتفاق برا من چند ساله رخ داده و اون تاریخ قمریش (15 شعبان و 10 رمضان)  هم یه دو سه سالی هست که اتفاق افتاده. حالا دارم خودمو برا 10 رمضون خودمو به کوچه علی چپ میزنم و از یادم ببرم تا منتظر یه خبر نباشم. سخته!

حالا شما هم فکر کنید و یادتون بیارید که مثلا یه اتفاق مهمی که براتون اتفاق افتاده آیا سال پیشش براتون توی اون زمان افتاده یا نه؟ شانسه دیگه یه موقع ها میشه. باورش سخته اما برا من یکی که شده!!!!!

 

شاید یه سال یا کمتر از یه سال باشه که سعی می کنم قدری شخصی هم بنویسم دوست بلاگری که منو می شناخت می گفت مطلب اول شخصی نمی نویسی و مطالب وبلاگت مثه مقاله میمونه و اکثر وبلاگ نویس های درست و حسابی با ادبیات عامیانه حرف خودشونو می نویسن و از شخصی نویسی  هم هراسی ندارند.

یه کم سخت بود اولاش که ادم سخت بنویسه, اما خب کم کم عادت کردم و خیلی وسواس گونه سعی کردم یه خطی بکشم بین حالات مثبت خودم و حالات بیطرفانه. یه جوری سعی کردم وقتی یه خوده شخصی نویسی می کنم به دام تعریف از خود و مثبت گویی از خود نیفتم . هنوزم سعی می کنم  و واقعا کار مشکلیه.

یه موقع ها می خوام یه چیزی بنویسم میگم نه این شاید ریا بشه یا می خوام یه چیزی بنویسم میگم که خب این به اونایی که میان تو وبلاگ شاید  ربطی نداشته باشه.

اینارو گفتم تا این مشکلی رو که خوردم بهش بگم چون این یکی دیگه  مثبت گویی از خودم نیست. 3 سال پشت سر هم تجربه جالب اعتکاف رو گذروندم و سعی کردم به اطرافیانم بقبولانم که اصلا مذهبی های افراطی اعتکاف نمی رن ( پارسال یادش به خیر یه ادم پاک از اعتیاد و البته سیگاری اومده بود که اونجا نماز خوندش و تازه شروع کرده بود )( شروعی دوباره )(دنیایی از عشق) و حتی یه چیزکی هم نوشتم توی مجله سپیده دانایی  چاپ شد از تجربه سه روز در اعتکاف که مدیر مسول و سردبیرش هم خیلی خوششون اومد. (تصاویری از خواب معتکفین)

اما اینروزا حس خوبی ندارم چون امسال نمی تونم اعتکاف برم و سه روز تنها باشم با معبود با خود و دیدن و شنیدن افکار دیگران. ( صرفا به این مشتاقم که در جمع های مختلفی از ایده های مختلف باشم و گوش کنم)

حالا سعی می کنم بازم  این سه روزو بیرون باشم  یه کوهی برم یه جائی خلوت

نمي خوام بنالم 
ادامه مطلب

تو می ری شاید که فردا رنگ بهترین دیاره

ابر دلگیر گذشته آخرش یه روز بباره

ولی من می مونم اینجا با دلی که دیگه تنگه

می دونم هر جا که باشم آسمون همین یه رنگه

 

 

واقعا دلایل مختلفی داره و واقعا الکی نیست. نداشتن حوصله شلوغ بودن فکرم و ناراحتی های متنوع و نبود تنوع باعث شد که این تصمیمو بگیرم که فعلا تو وبلاگ نیام و چیزی ننویسم.  سال 87 که امروز سی مین روز از ماه خردادش باشد برام یه جوری بود نمی دونم چه جوری بگم ولی نتونستم سال خوبی برای خودم  رقم بزنم هر چند خیلی اتفاق ها برام افتاد و بعضیاش خوب بود ولی احساس می کنم که هنوز خسته ام و آرامش فکری ندارم خلاصه اش خیلی داغونم

مدتی نمی نویسم و وبلاگ را اپ نمی کنم البته خوبیه وبلاگ گروهی اینه که تعطیل نمی مونه چون دیگرون هستند من نمیام اما محمد هست و به اپ کردن و.بلاگ ادامه می دهد و خیلی امیدوارم که با ورود پر رنگ یکی دیگر  وبلاگ تکانی بخورد.( گرفتن این تصمیم واقعا برام سخت بود اما...)

تا بعد خداحافظ

لحظاتی پیش بازی تیم ملی فوتبال ایران برابر امارات با مساوی به پایان رسید و من که در این سالها این قدر به تیم ملی کشورم بی تفاوت نبودم حالا دیگه بی تفاوتم, نه از تیم علی دایی خوشم می اد و نه دوست دارم که هر کی از راه میرسه دوست داره مربی بشه سریع روندی را طی کند و با پاچه خواری به بالا ها برسد بنابراین از مساوی ایران بعد از سه بازی که فقط توانسته 3 امتیاز کم کند اصلا ناراحت نیستم

خبر خوشحال کننده در فوتبال برای استقلال اینه که بازی برگشت توی  تهران افتاده و صد در صد هواداران استقلال همه در آزادی جمع می شوند و قهرمان می شویم و آسیا انتظار ما را خواهد کشید ( صابرمیر قربانی و حسین کاظمی از اولین خرید های استقلال نو می باشد)

راستی جام ملت های اروپا هم کمتر از پنج روز دیگه شروع میشه از الان دو دو تا چهارتا کنید کی قهرمان میشه و طرفدار کدوم تیم هستید من یکی که طرفدار هر تیمی هستم که مقابل آلمان وای می ایسته و بیشتر طرفدار فرانسه و ایتالیا و یه خوده هم پرتغال.(اینم سایت یورو ۲۰۰۸)

 

راستی خبرگزاری فارس هم توقیف موقت شد دولتی ها حتی به خودشان هم رحم نمی کنند بازتاب‌هاي توقيف خبرگزاري فارس در رسانه های جهان را نگاهی بیاندازید تا متوجه طنز بودن قضیه بشوید آخه کجای دنیا خبرگزاری حامی خودشون رو توقیف می کنند؟ ( جواب احتمالی ددولتمردان: ما آنقدر خود انتقاد هستیم و انقدر فضای فکری ما باز است که حتی اگر خبرگزاری تخلف کرد ما بدون توجه به اینکه حامی ماست یا نه فقط تخلف مربوطه را نگاه می کنیم و جریمه می کنیم پارتی بازی اصلا اینجا وجود نداره)

 

توی این تعطیلات هم می رم همدان طبق معمول و امیدوارم که عکسهای خوبی بگیرم  و احتمالا از اونجا یکی دو تا پست ارسال کنم و از طبیعت و سکوت و آرامشش بنویسم. تعطیلات خوبی داشته باشید.

این سری عکسها را هم نگاه کنید بعضی هاش واقعا قشنگه:

request درخواست یک معلم

niasar waterfall آبشار نیاسر

flower گل

nokia in india نوکیا در هند

green road جاده سبز

abyaneh ابیانه در فصل بهار

kashan فصل گلاب گیری در نیاسر کاشان

nice lake in north of iran دریاچه زیبا در شمال کشور...

tortoise لاک پشت

food جوجه کباب

art هنر معماری گنبد سلطانیه

یه موقع ها فردگرایی  و انزوا  جواب می ده مثلا ادم دوست داره تنهایی مسافرت بره تنهایی تفریح کنه یا تنهایی به کوه و دشت بره و از تنها بودن خودش لذت ببره و یکی از خوبی های تنهایی شاید این باشه که میشه ادم بیشتر فکر کنه هم به خودش هم به کاراش، البته بدی تنهایی در خارج از خانه اینه که ادمو به این توهم وامی داره که واقعا ادم تنهایی است؟ و شاید یه کم ادمو افسرده هم بکنه

اما امروز که پنجشنبه باشه با یه سری از بچه ها که 9 نفری می شدیم رفتیم کوه ( کوه که چه عرض کنم کوه نبود چون یک چهارم راه رو هم نرفتیم ( اونم به خاطر نسوان) ) و به نظرم بودن با دیگران حرف زدن و مهمتر و لذت بخش تر از اون برام اینه که بشینم ببینم دیگران چی می گین واقعا برام جالبه

دوستم میگه تو چرا هیچی نمی گی؟ میگم اینجوری راحتترم  ادمارو نگاه می کنم ، دقت می کنم کی چی میگه چه جوری میگه و خلاصه اش کنم از تحلیل شخصیت ها لذت می برم

امروز خیلی بیرون بودن در خانه و این تفریح نیمه کوهی به ما حال داد امید است مکرر شود

 

اقتصاد دونی:

دیروز با یکی  صحبت می کردیم که ظاهرا بازنشسته بانکی بود البته از  این کارمند های معمولی نبود. میگفت می دونی چرا اینها اینهمه اصرار دارند که هرسال یک الی دو درصد سود بانکی رو پایین ببرند؟ گفتم نه. گفت به خاطر اینکه شرکت های صنعتی وابسته به دولت چون ایران خودرو و سایپا و...  بعد از این که وام های کلان از بانک ها می گیرند خود بخود بعد از کاهش نرخ سود بانکی سود زیادی می برند این طرف می گفت سایپا از این راه 600 میلیارد حالشو برده واین یعنی یک چرخه  که اونایی که توشن به عرش می روند و انها که بیرونند به زیر فرش و احیانا موکت. سیاست های پوپولیستی هم تا وقتی جواب می دهد  مگه نه؟

بینممدعلی(بین المللی):

چهار ماه پس از کناره‌گیری از رقابت برای کاندیداتوری حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۸، جان ادواردز، سرانجام حمایت خود را از باراک اوباما اعلام کرد.

دنیا دنیای جالبی است

انصافا

وقتی که دیدی عده کمتری نسبت به سال قبل بهت تبریک تولدتو  می گن می تونی نتیجه بگیری که ادم تنهاتری هستی و تنهاتر شدی نسبت به قبل

خیلی برام جالب بود امروز تولدم بود و وقتی نگاه کردم که کیا بهم تبریک گفتن ماجرا برام جالب شد چرا که فقط پسر عموم و دختر عموم و دوستم هادی  بهم تبریک گفتن البته گله ای هم نیست در این  دنیای پر مشغله

شاد باشید امیدوارم که تولدهاتون همه بهتون تبریک بگن تا حس نکنید که خیلی تنهایید

 

 

 

بعد نوشت:

در اولین کامنت این پست الهام(تنبان قرمزی) گفته که:

بهتره منم به کسایی که تولدتو تبریک گفتن اضافه کنی

 

 

 بی ربطدونی:

تصاویری زیبا از شادی جوانان استانبولی از قهرمانی گالاتاسرای در لیگ ترکیه

سلام

یه چند روزی اصلا نیومدم اینترنت هم اینکه خیلی این چند روز خسته بودم هم اینکه وقتشو هم نداشتم خلاصه که نشد پست اپ کنم که بدین وسیله از تمامی روح های پر فتوح و غیر پر فتوح عذر خواهی می کنم

واقعا یه چند مورد توی کله ام بود که بنویسم اما الان درمانده ام که چجوری بنویسم  نمی اد دیگه !!

فردا هم احتمالا برم کوه حالا پلنگ چال  یا کلکچال فرقی نمی کنه مهم اینه که بعد از دوماه دارم می رم کوه و از افسردگی بعد از نوروز شاید خارج شوم

شاید این پست خصوصی ترین پست این وبلاگ باشد. از فروردین 85 دو سال می گذرد شاید فکر کنی که عمر این وبلاگ 2 ساله است و در سالگرد دو سالگی اش است اما حقیقت این است که اینطور نیست

یادمه اولین فکر و جرقه زدن وبلاگ صحبت با پسر عمه ام بود که پیش خود گفتیم که بیاییم یه وبلاگ بزنیم نمی دونم دقیقا چه زمانی بود فکر می کنم سال 83 یا 82 بود که فقط فکر اینکار را کردیم و اسم وبلاگ را من گذاشتم  ghajarboys

بعضا افرادی کامنت می گذاشتند می گفتند قاجار بویز  یعنی چی؟ خوب ما نوادگان قاجاری هستیم و گفتم اینجوری جذاب تره , من اصرار داشتم که حتما از قاجار استفاده کنیم خلاصه پسر عموم هم اضافه شد و  فکر می کنم شب عاشورا بود که من یه نوشتاری نوشتم به قد 4 صفحه وقتی برادرم که وبلاگ نویسه این منظره رو دید کلی دعوام کرد و گفت که باباجون مقاله که نمی نویسی باید وقتی تو وبلاگ می نویسی کم بنویسی که دیگرون حوصله کنند بخونند

گذشت و گذشت و با راهنمایی های برادرم روز به روز وبلاگم از لحاظ نوشتاری و فنی پیشرفت کرد و نوشتن را یاد گرفتم نوشتنی که مخاطبش معلوم نیست بعد از پرشین بلاگ اومدم بیرون خیلی اون موقع اذیت می کرد و اومدم به بلاگفا

 سال 84 تابستان امد و پاییز اومد و به رویداد چاپ کاریکاتور های موهن  بر ضد پیامبر رسید  که منم به هر زور وقتی کاریکاتور ها رو پیدا کردم نقدی نوشتم و اینها که چند روز بعد وقتی خواستم سر به وبلاگ بزنم دیدم بلاگفا میگه هیچ وبلاگی با این نام نیست

باورم نمی شد مثل پتک کوبیده بودند به سرم باورش سخت بود چند روز بعد امتحان کردم به دیگرون گفتم امتحان کنند اما فایده نداشت با اینکه نقد کرده بودم ولی وبلاگم دخلش اومده بود و ان همه ارشیو و ان همه نوشته به باد فنا رفت خیلی حرص خوردم و با خودم گفتم دیگه نمی نویسم

بهار 85 شد و دلم طاقت نیورد و دوباره شروع به نوشتن کردم

یکی از دوستان کامنت گذاشته بود که وبلاگ شما فیلتر است دوباره اعصابم خورد شد رفتم دیدم که من وبلاگ را می بینم اما در بعضی جاها فیلتر است بهار که به شمال رفته بودم دیدم که بله اونجا هم وبلاگ فیلتر است خلاصه نامه ای نوشتیم به مخابرات و دلیل فیلتر شدنمان را پرسش کردیم

جواب امد که لینک فیلتری گذاشتی، منم هی گشتم و چیزی پیدا نکردم توی لینک هام بعدا متوجه شدم که چون وبلاگ ابراهیم نبوی را لینکیدم اینها ما را فیلتر کرده اند و اون موقع هم هنوز وبلاگ دوم دات کام نبوی فیلتر نشده بود به محض اینکه لینک را برداشتم چند روز بعد وبلاگ باز شد

امیدوارم دیگه به این مشکلات برنخورم و ارزو دارم که هیچ وبلاگی فیلتر نباشد

از همه دوستانی که در این دوسال و ما قبل از ان کامنت گذاشتند متشکرم

خسته از یار دیروز

خسته از دشمن امروز

خسته از فردای مرموز

خسته از ابرهای سپید

خسته از دریای راکد

خسته از زنان عاشق

خسته از مردان فائق

خسته از کاکتوس مرده

خسته از شکوفه پژمرده

خسته از راز رازقی

 

خسته از دین زورکی

خسته از علم پولکی

خسته از انتخاب الکی

خسته از شعور بی شور

خسته از سازش ساختگی

خسته از سراب دوستی

خسته از ستایش خورشید

خسته از نور بی امید

سلام

شب عیده و سر همه شلوغه تو خونه که باید خونه تکونی کنیم و بیرون هم از این  ور به اون ور باید بریم و حساب جمع کنیم و آرزوی موفقیت برای سال بعد و احیانا گوشه اش هم اگر شد خریدی انجام بدهیم

شاید دیگه وقت نشه یا کمتر بتونم این هفته مطلبی رو توی وبلاگ بذارم گرچه یه خاطره از مجلس ششم دارم که قبلا نوشتم و اینجا قرار می دهم ولی کلا وقت کمه و شماها هم احتمالا وقت کمتری می کنید به اینترنت بیایید و سری به وب بزنید

یکشنبه 26 شاید انشا الله برم طرفای جنوب و از طبیعت زیبای جنوب استفاده کنیم و با کلی عکس برگردم البته فکر می کنم روز اول عید به همدان برم احتمالا شاید از همدان بتونم یه پستی بنویسم و وبلاگ و اپ کنم ولی زیادم معلوم نیست پارسال رو که یادتونه جریان قایق های انگلیسی باعث شد که همش سر به اینترنت بزنم و خبر بگیرم ولی امثال رو نمی دونم احتمالا هم 6 و 7 تهران باشم

خلاصه اش اینکه توی این چند هفته کمتر می تونم وبلاگ رو اپ کنم اما تلاش خودمو می کنم

سال خوبی داشته باشید

 

این هم مطلبی از وبلاگ میکروبیولوژی ام

 

قسمت اول: تکثیر باکتری ها:

 

هنگام تقسیم سلولی مزوزوم ها(نواحی فرورفته از دیواره سیتوپلاسمی به سمت سیتوپلاسم) نقش بسیار مهمی دارند و DNA سلولی در حالت استراحت و بدون تقسیم سلولی در نزدیکی این مزوزوم ها قرار می گیرد. با آغاز همانند سازی و تقسیم سلولی، DNA سلول باکتری به مزوزوم متصل می گردد. در مزوزوم تمام سیستم های لازم برای همانند سازی موجود است من جمله

ديروز رفته بودم كوه
همين كلكچال اخه زمستون نمي شه زياد تو كوه رفتن تنوع نشون داد خيلي حال داد كوه روز پنجشنبه اش حسابي عصباني بودم ولي وقتي جمعه رفتم كوه انگاري هرچي عصبانيت و خستگي روحي بود تخليه شد خيلي حال داد تازه براي بيشتر باحال بودن هم موقع پايين امدن يخ شكنمو دراوردم همينجوري سر مي خوردم و مي اومدم پايين گرچه زمين هم مي خوردم و سر يم خوردم ولي  خيلي كيف مي داد
اينم 4 تا عكسيه از ديروز كه هواي تهران بدفرم الوده بود بعدا عكسهاي الودگي تهران رو ميذارم
اينجا كلكچال است فصل زمستان با كلي برف
ديدن اون همه جوون دختر و پسر كه با هم برف بازي مي كردند رو برفا سر مي خوردند و برف تو يقه همديگر مي كردند زيبا و جذاب بود

چند روز پيشا كه رفته بودم بازار پيش يكي از دوستام كه مغازه پخش پارچه و فروش عمده پارچه  داره داشت با يكي از خريدار ها حرف مي زد كه يارو پشت خط مي گفت كه چرا جنس ها نيومده كه اين رفيق ما گفت كه كارخونه رنگرزي ها مشكل افت فشار گاز دارند و برا همين چند تا از ماشين ها رو خاموش كردند تا كلا كارخونه تعطيل نشه برا همين جنست هنوز رنگ نشده، من اينو چند روز پيش شنيدم ولي فكر نمي كردم كه مشكل افت فشار گاز هنوز وجود داشته باشه كه ديدم ديشب خونه خودمون گازش قطعه ديدم اي بابا دهه فجر و مشكل افت فشار گاز؟ فهميدم كه اره باااااااا ميشه تو دهه فجر بود و مشكل افت فشار گاز داشت اونم تو تهرون

به قول محسن نامجو

آه كه اينطور

 

يه چيز باحال ديگه ام بگم اونم اينكه كه بنگاه هاي انبارداري در جاده كرج كه پارچه هاي  گمركي و چيني رو از خارج مي اد تو بنگاه نگه مي داره تا به دست خريدار برسه همگي تعطيل شدند و دولت گفته بايستي ده ميليارد تا 5 ميليارد بدهيد تا باز كنم

بابا ايول دولت تازه متوجه شده چه جوري بايد جنس وارداتي رو تيغيد

حالا همه برو بچ خريدار پارچه تو بازار و جمهوري و اينا رو اوردند به پارچه ايراني

ايول ايول پارچه ايروني رو ايول

باورم کن .

من هنوز مترسک باغ جنون ام

عمری مسافری و من هنوز غرق سکون ام

خیلی سخته........ که بدونم.... نمی خوام اینجا بمونم

 داغ میوه های نارس آتیش انداخته به جونم

دست تقدیر تو رو برده.........سرنوشتم رو می دونم

 تو می دونی جون باغ و باغبون بسته به جونم

اون کلاغی که می گفتی........ اومده چشمام رو برده..... دگمه های پیرهنت رو....به تن جاده سپرده

دیگه این دل گله ها مرحم تنهایی من نیست

.

.

تو بدون باز تو سرم رویای پوشالی زیاده

رسم زندگی همینه ........ گاهی سخته   گاهی ساده.

---

(پیشنهاد می کنم آهنگ این ترانه رو که کاوه یغمایی به شکلی جدا رویای اجرا کرده گوش کنید)

 

من اگر تا بحال نتونستم واسه این نبود که تو ترکم کردی،
اگه از غم می نوشتم واسه این نبود که تو ترکم کردی
هیچ ربطی هم به حرفای اون پسر دایی نامردت نداشت
من هنوز هم پنجشنبه ها
سر اون پیچ قشنگ
شمع به دست وایمیسم
آخه گلم ، عزیزم
من و تو  همدیگرو اینجوری دوست نداشتیم که،یجور دیگه همدیگرو می دیدیم،با سر انگشتامون
من به همه گفتم تو چقدر دوست داشتی با کبوترای امامزاده پرواز کنی
من هم دوست داشتم ،چون تو رو دوست داشتم
وقتی تو پریدی همه گفتن تقصیر منه
من گریه کردم، آره گریه، اما نه با سر انگشتام ، با دلم ، با چشام
همه گفتن داری می خندی
بخدا من از خدا خیلی خواستم که به من پرواز یاد بده
اگه نتونستم واسه این نیست که تو نیستی،خدا با من قهره
چون وقت پرواز من به به تو فکر می کردم ، به آغوشت ،واسه همین خدا تورو از من گرفت

وسعت فاصله تقصیر تو نیست،

لحظه ها حادثه را می سازند،

لحظه ها در گذر و .........

ثانیه ها بین ما فاصله می سازند

می دونی خدا بزرگه،

 

 خیلی هم بزرگه، واسه من اونقدر بزرگه که نمی تونم از رگ گردن به خودم نزدیکترش ببینم، واسه همینه که وقتی میگی نه، وقتی با عاشقت تلخی می کنی، فقط میگم خدا بزرگه،

 برای همین امیدی ندارم که بر گردی، حس وقتی رو دارم که از خدا بهشت برین می خوام !!!

 شاید یه روزی ،

یه زمانی ،

 وقتی تو بری ، بت پرست بشم، شاید بتی بپرستم که کوچیک باشه، اندازه اشکم، اندازه ی در قلب تو واسه من ، بتی که پاک باشه، به پاکی شراب نگاهت،

 شاید یه روزی،

 یه زمانی ،

 وقتی تو بری ، بگم خدا منم، خدای عاشق،خدایی که عشق رو از نماز و نیاز تو معبد نگاهت ساخت،

 ولی نه........ ولی نه، از عشقت نه می شه خدایی کرد و نه بت پرستی، آخه عشقت اندازه ی همون خدایی که من باهاش غریبم ، عشق من بزرگه،

 شاید یه روزی ،

یه زمانی ،

 وقتی تو بری ، بت پرست بشم، ولی اینبار از خدا اجازه می گیرم تا بتی بسازم، جنسش از جنس عشقم به تو ، تا که کامل بسازمش، شبیه تو، ولی قلبش بزرگ، فقط کوچیک می سازمش، اونقدر کوچیک که نتونی ببینیش، تا نفهمی که من عاشقتم،

تا نفهمی من کافر خدای عشق تو شدم،

 خودم می شم راهب معبدش، راهی کوه و سنگ و تیشه ها، چله نشین غصه هام، بی خیال از هیچ خیالی، آسوده می میرم در درد دوری،در آغوش خدای جدید، تینای من،اسم تو یاد گل است و عشوه و ناز، تینای من شاید یه روز از تو اجازه بگیرم...................

 

این روزا دنیا واسه من

از خونه مون کوچیکتره

کاش می تونستم بخونم

قد هزار تا پنجره

طلوع من طلوع من

وقتی غروب پر بزنه

موقع رفتن منه

طلوع من طلوع من

وقتی غروب پر بزنه

موقع رفتنه منه

حالا که دلتنگی داره

رفیق تنهاییم میشه

کوچه ها نارفیق شدند

حالا که می خوام شب و روز

بهم دیگه دروغ بگم

ساعت ها هم دقیق شدند

طلوع من طلوع من

وقتی غروب پر بزنه

موقع رفتنه منه

برای ادامه شعر و دیدن عکسهای سریالی غروب رجوع شود به این لینک

و رفت،
آخرین نور ،
باز هم سفیدی ، باز هم نور ، قرمز ،
سیاهی ها خاکستر شد ،
چرخ می خورم در دود ،
باز هم نور ، سو سو میزند،
سفید ،قرمز ، خاکستر .......
زمین می بلعد ،
گرمایی که می سوزد،
هوا می رقصد،
سفیدی محو ،
باز هم نور ،
تکرار،
رفتن تکرار ندارد ،
ولی نور ، اما شعله،
و حال من بی تو

وقتی بچه بودم ( یعنی الان نیستم!) و به اطرافم نگاه می کردم تغییرات و تحولات برایم جالب بود یادم می اد  که وقتی در دوران ابتدایی بودم تو کلاس علوم باید یه ازمایش به معلم ارائه می دادیم اونم این بود که یه لوبیا کاریم و وقتی بزرگ شد بیاریم سر کلاس. اونقدر برام جذاب و جالب بود که این گیاه چه جوری رشد کرد و زبرگ شد که حد نداشت.

الان وقتی دوستانم و اطرافیانم را می بینم که در چند سال پیش یه عده رفتار و کردار و تفکراتی داشتند و الان یه جور دیگه رفتار می کنند و یه جور دیگه فکر می کنند و تغییرات عمده ای کردند فوق العاده برام جذابه

حالا اگه ببا این تغییرات ادم همخونی داشته باشه خوبه وگرنه برای خود ادم دیدن دگردیسی دیگران بسی تلخ است.

گویند که جوانان در جوانی از چند چیز به شدت خوششان می اید یک موردش ترس و هیجان است که شور جوانی را در ادم زنده می کند هیجان خطر هیجان ترس هیجان نزدیکی با مرگ همه اینها برای جوانان یک حالت جالبی دارد .

دست کم برای من که اینطوریه یکی از دلایلی که به کوه می روم همین است اینکه ادم فاصله اش با مرگ در جاهایی به اندازه تار مو نزدیکمی شود. و این هیجان ادمو از نو زنده می کنه

تقریبا دو هفته است که شب به کوه می رم و شب هم همانجا می مانم تجربه جالبی از کوه نوردیه خیلی جالب اونقدر جالب که اگه ادم این کارو نکنه متوجه نمی شه یعنی تا نری نمی فهمی.

این پنجشنبه که رفتیم کوه هوا ابری بود تا حدودی هم می دونستم گرفتار بارون می شویم اما به علت تاخیر دو نفر مجبور شدیم که توی تاریکی شروع کنیم. هنگامی که رعد و برق ها شروع شد خیلی زیبا بود وقتی ادم از ارتفاع، شهری به بزرگی تهران رو دید بزنه که داره بر سرش رعد و برق فرود می اید خیلی قشنگ بود. رعد و برق ها می اومد و بعدش هم صدایی که غرش می کرد

می دونستم که بعد از شهر نوبت به کوه می رسه برا همین شروع به حرکت کردیم و به بچه ها این تذکرو دادم که  مواظب باشین در هنگامی که حس می کنین رعد وبرق می خواد بزنه دستتونو بزنین به زمین یا رو زمین بخوابین که اگه رعد و برق امد و رسانه ای به نام انسان رو در اون کوه دید و خواست به شما بزنه یه وقتی در جا نمیرید.

رفتیم و رفتیم البته با ترس زیاد حقیقتش حس زیبایی بود اینکه فکر کنی هر لحظه امکان داره از دنیا بری حس جذابی بود برای همین خیلی خمیده و رو به زمین راه می رفتیم که فاصله دستانمان با زمین کوتاه تر باشد. می دانستم اگر باران بیاید دیگر خبری از رعد وبرق نخواهد بود پس وقتی باران نم نم امد خوشحال شدم اما نمی دانستم که باران تابستان، در کوه می تواند 6 ساعته باشد نه کوتاه .  جالبیت ماجرا از همان شدت گرفتن باران شروع شد بعد از مدتی متوجه مه غلیظی شدیم که در ان تاریکی که ماه را هم شت ابر برده بود به همه اینها اضافه کرد .

مه، باران شدید، تاریکی شب،صدای مطلق شرشر باران ،  کوله باری خیس که وزنش دو برابر شده بود و تلاش و کوشش برای رسیدن، همه اینها زیبا بود.

خوشحال شدم که همه اینها به تجربه هام در کوه اضافه کرد.

زمین لرزه ای دقایقی پیش تهران را لرزاند

هسته مرکزی این زمین لرزه در کاهک قم بوده به بزرگی ۹/۵

سوالی که ایمیل زدم به مخابرات:

 می خواستم بدانم که به چه دلیل وبلاگ من فیلتر شده
لطفا علتش را برام میل بزنید
www.ghajarboys.blogfa.com

جوابی که شنیدم:

 shoma nemitavanid be site haee ke ghablan filter gashteand dar site khod,,link dahid,,lotfan linkhaye khod ra check kardeh va anhara remove nameed...
site shoma baz khahad shod,,"LOTFAN NATIJEH HAZFE MAVAREDE FOGH RA DOBAREH BE MA EMAIL NAZANID

 

 

در این چند روز تعطیلات به شمال رفتم به شهر علمده رویان امروز. رویان شهری است که درست بقل شهر نور ه .  رویان با ابشار اب پری که در ارتفاعات جنگلی خود دارد می تواند بیشتر از اینها رشد کند و در صنعت توریسم حرفی برای گفتن داشته باشد

مسافرت جالبی بود خصوصا برای من که می توانستم عکس بندازم اصولا برای عکاس مسافرت یک هدیه است. در این مسافرت از حیوانات گوناگونی چون حلزون،  سوسک خوشگل، گاو، لاک پشت و مار عکس انداختم اون سوسک رو که شانسی گیر اوردم اون لاک پشته رو هم که از لای تخته سنگای ساحل دریا گیر اوردم بعد یه اقایی که دید دارم از لاک پشت عکس می گیرم  یه مار ابی که گرفته بود رو بهم داد که از اونم عکس بگیرم از این لحاظ خیلی مسافرت خوبی بود.

راستی هیچ نمی دونستم که در ارتفاعات البرز میشه خشخاش وحشی هم گیر اورد جا تون خالی از این گیاه پر خاصیت هم عکس انداختم

خیلی جالب بود هیچ وقت تو ایران کاکتوس از نوع صحراهای تگزاس امریکا ندیده بودم یه برنامه مستندی از شبکه چهار نشون میداد  که گل اون کاکتوس یا همون میوه شو حیوانات بیابان  می خورند و فوق العاده خاصیت داره. خلاصه منم خوردم خیلی خوشمزه بود برای تشنگی هم مفیده.

تجربه جالبی بود هم حیوانات هم گیاهان جدید رو از نزدیک لمس کردم

یه چیز جالب این اولین بار بود که وقتی رفتم شمال له له دریا و شنا تو اب رو نزدم.

حتما عکسهای زیبا رو تو فتو بلاگ می ذارم اهان یه چیزی یادم رفت. رفته بودیم کافی نت رویان که دیدم وبلاگ فیلتره تا حالا خودم ندیده بودم که وبلاگ فیلتره ولی خوب وقتی دیدم یه حسی بهم دست داد حالا نمی دونم ادرس وبلاگ رو عوض کنم یا اینکه به همین منوال ییش بره؟

همه دورو بری ها می خندن به ما میگن مگه چی می نویسین که فیلتر هستین؟

 

صبح هنگام وقتی که با دوستان قرار کوه ( البته این دفعه نه برای کوه نوردی بلکه برای تفریح ) گذاشته بودم دیدم که ماشینی که پیکان نام داشت مسیری را کوتاه کرده بود و در خلاف جهت رفته بوده که نمی دانم چه شده بود چپ کرده بود نمی دانم با چیزی برخورد کرده بود یا نه به این خاطر که انجا شلوغ شده بود ساعتم هفت و نیم صبح بود پیش خودم گفتم ایا می ارزید ادم مسیر راهشو اینجوری کوتاه کنه که مسیر زندگی شو برای همیشه حذف کنه؟

در برگشتنه راه که سوار ماشین یکی از این دوستان بودیم طبق معمول جوانگی، دوست راننده با ماشینش لایی می کشید و با یک ماشین دیگر کورس انداخته بود. انهم در خیابانی باریک

اینکه چقدر می ارزد که ادم این کار را برای تفریح انجام دهد را کاری باهاش ندارم چون همیشه سوار ماشین اینجور ادمها و اینجور دوستان شده ام

ترس و لذت خوب با هم اجین می شود

یکی از دوستان می گفت این هنر است و من که تجربه این هنرورزی ها را خود حس کرده بودم می گفتم هنر نیست زیرا که اتفاق فقط یکبار می افتد و اگر همیشه و برای همه می افتاد ان وقت اسمش اتفاق نبود.

خیلی جالب بود که صبح چیزی دیده بودم که ظهرش ممکن بود برای خودم و دیگران یش اید.

امروز به ملاقات کسی داشتم می رفتم که در میانه راه فهمیدم او فوت کرده عرق سردی بر صورتم نشست. گاهی اوقات ادمهایی تو زندگی وجود دارند که درسته نسبت دوری با ادم دارند  ولی خیلی نزدیک  هستند با ادمی. بعضی اوقات بعضی ادما ...

تعطیلات خوبی داشته باشید

می خواستم چند تا مطلب کوتاه مثل نا قهرمانی استقلال و ... بنویسم که جریانی پیش اومد که فکرم رو به خودش مشغول کرده

مسئله این است توهم

جریانش اینه که من اومدم خونه بعد مهمانی در خانه مان بود بعد گفتن که تو چند دقیقه پیش کلید را چرخاندی؟ ودر را باز کردی ؟ منم با تعجب و با اطمینان گفتم نه

خلاصه از اونا اصرار که ما دیدم در یه کمی باز شد اندازه نصف بند انگشت و از من انکار که من الان اومدم و دقایقی قبل در را باز نکردم

نه اونا اهل دروغ و شوخی بودن و نه من بی خودی سر به سر کسی می ذارم

خلاصه الان شدیدا متوهم شدم که یکبار بیشتر در را باز کردم؟ نکردم؟

از طرفی هم اگه دزد بوده باشه می بینه که دم در کالسکه مهمان و کفش مهمان وجود دارد و کیلد نمی چرخاند و در را باز کند. انقدر که دیگه دیوونه نیست

در و مادرم هم که تو خونه بودن کسی هم که کلید و نداره؟ پس کی بوده؟

این جاست که باید گفت

Oh my god

یوهوووووووووو

تولدم مبارک

از علی دوستم و محمد پسر عمه ام هم تشکر می کنم که تولدم و یادشون بود و تبریک گفتند  بقیه حرفامو خود سانسوری می کنم تا تلخ ننویسم.

الان که میل باکسمو گشتم دوستی از شیراز ایمیل زده که وبلاگم فیلتر شده به چه خبر خوبی در این روز تولد از این بهتر؟

هر هر خندیده و میگه مگه چی می نویسی

فیلتر شدیم رفت

در کامنتها دوستانی مثل هادی و حاجی کنزینگتون تبریک گفتند و ازشون متشکرم

پنجشنبه می خواستم بنویسم که از دیوار صدا در می اد و از ... صدا در نمی اد و انگار نه انگار که گوشت ( منظور گوشت قرمز خوردنی است) گران شده است و هیچ کس هیچ نمی گوید وای به حالمان در خرداد که بنزین گرا ن می شود و... لبنیات هم گران شده روزنامه ها که از ترس دارند همچنان نفس می کشند مجبورند به ترس و ننوشتن توامان ادامه دهند ولی تا کی؟ یه روزی ... ولش کن بگذریم

اما ننوشته بودم چون حالشو نداشتم

 می خواستم بگم که این سریال راه بی پایان که هر چهارشنبه از شبکه سه پخش می شود را حتما نگاه کنید که از دستتان می رود توی این سریال حرف های تازه ای و نقد های جالبی به چشم می خورد که به نظر دندان گیر باشد.

یه دیالوگ: مرد جوانی که در مونیخ درس خوانده در کمپانی پروتز سازی در مونیخ کار می کرده به ایران می اید و می خواهد برای اولین بار در ایران صنعت پروتز سازی را راه بیندازد که دیگر واردات نداشته باشیم  مرد سرمایه گذار به او می گوید این پول نفت ما را بد بخت کرده است چرا کار کنیم؟ نفت که هست.

یا جای دیگر یکی بهش می گوید کار کردن و تولید در ایران مثل راه رفتن روی قیر سخت است.

خلاصه از دستش ندید حتما ببینید

می خواستم بنویسم که دیروز جمعه رفتم داراباد و به خاطر کل انداختن با بابام تا قله و نهایتا تا پناگاه داراباد رفتیم بالا از اون بالا کل تهران معلوم بود کوه دماوند به مقیاس بزرگ معلوم بود دریاچه سد لتیان لواسان معلوم بود و اهار و فشم و جاده اش چشم نواز بود.

کلی حال کردم البته پوستم هم حسابی سوخت.  اهان راستی ابم نداشتیم  یعنی تموم شده بود مجبور شدیم برف یخ زده بخوریم که اونم کلی حال داشت الان سقم درد می کنه و بعد که رسیدیم پناگاه یخ و دادیم به یه نفر و اونم با حرارت گاز ابش کرد.

 دو نفر در دار اباد هفته گذشته گم شده بودند و کوه نوردا داشتند صحبت می کردند و منم گفتم مطمئنا مرده؛ کی می تونه اینجا یه هفته بمونه؟ همه گفتن معلومه

 یه چیزی بگم که شما بگید زرشک.  حلال احمر اعلام کرد به خاطر اینکه هلی کوپتر دو موتوره ندارند یا فعلا ندارند نمی تونند هلی کوپتر بفرستند و ان دو جوان هنوز جسدشان در کوه ماندگار است.

دیشب هم برنامه عبور شیشه ای یه مسابقه اس ام اسی راه انداخت که علم بهتر است یا ثروت برای این جامعه که ما درش زندگی می کنیم کدام مناسب است؟ 37 درصد علم 60 و خورده ای ثروت

منم با حیرت چند دقیقه ای فکر کردم و بعدش هم معلومه

 تاسف از مردمی که هنوزم فکر می کنند ثروت الان به درد جامعه می خورد. تاسف به این سطحی نگری.

و در اخر مقاله روز پنجشنبه اعتماد توی ویژه نامه اش من را یاد سالگرد فوت ایت الله صالحی نجف ابادی انداخت مردی که مغضوب حاکمیت بود و صدا و سیما هیچ نگفت و شاگردانش هم ( رفسنجانی و مهدوی کنی و...) هیچ.

 پارسال فقط شرق نوشت و امسال اعتماد خدا رحمتش کند پارسال در موردش نوشتم و فکر کنم مقاله اعتماد برای اعتماد دردسر ساز باشد اگر بخوانید حتما می فهمید چه می گویم.

 

در کوه حسابی فضا برای جولان دادن جونان باز بود و هر مدلی که دوست داشتن لباس پوشیده بودن چه پسرا و چه دخترا. در این میان صد البته که نیروهای پلیس حضور داشتند و از کوه بالا می رفتند انچنان جمعیتی و ترافیکی بود که همش جوان می دیدی و جوان

نیروهای پلیس هم هیچ تذکری نمی دادند تا منفعلانه به بالا رفتن از کوه ادامه دهند سکوتی داشتند غریب

 

 

می دونم که این مشکل فقط در ایران است

دردسر های داشتن یک ریش در جامعه ایران اعصاب ادم را خورد می کند تا می بینن یارو ریش داره فکر می کنند که یارو از اون حزب اللهی های تیر هستش یا میگن یارو بسیجیه

نمی دونم چرا اینجوریه؟

وقتی توی این چند وقت ریشی گذاشتم که اونقدا هم بلند نیست و وقتی که مثلا تیپ ادم با اون ریش نمی خونه یه جوری نگاه می کنند یا مثلا وقتی  توی 4 تا پاساژ می گردی یه جوری نگاهم می کنن که انگاری بسیجی ام و از منکراتم.

یا مثلا وقتی تو پارک راه می روم بعد این جونها مثلا این کبوتر های عاشق تو هم تشریف دارند وقتی ادمو می بینن شونه هاشون قدری ازهم فاصله می گیره و...

تازه از ایناش بگذریم همه می گن بزن بابا ریش چیه ریشتو بزن بابا مگه بسیجی هستی انقده تیکه پاره بار ادم می کنند که دوست دارم فریاد بزنم بگم اخه به تو چه که من ریش دارم بابا این همه ادم ریش دارند بهشون میگن بسیجی؟

بابا این جنارو گتوزو هافبک اث میلان هم ریش داره اونم ....

مثلا یکی دست من روزنامه اعتماد دیده بود داشت شاخ در می اورد مونده بود معطل

یه همسایمون هم گفت ریشتو بزن بابا یه 30 چهل سال بعد ریش بذار

تازه یه بچه از همینا که فال می فروخت هم به ادم تیکه بسیجی بودن انداخت 15 سال بیشتر نداشتا

تیپ ادم و ظاهر ادم ها به خودشون مربوطه و مثل این کمونیست ها به همه چی فضول نباشیم و به چیزهایی که بهمون ربط نداره اظهار نظر نکنیم به من چه که کی چی میپوشه و چه جوری راه می ره و اصلاح صورتش چه فرمیه؟

من جمله اینکه خیلی ادم ریش دار دیدم که مثلا زنشون رو میدیدی اصلا بهشون نمی خورد یا بالعکس اصولا از رو ظاهر ادما نمی شه شناختشون من فقط اینجا از بچه های کلاس زبانمون متشکرم که اتفاقا ادرس این وبلاگ رو هم بهشون ندادم چه دخترا چه پسرا در این رابطه خیلی راحت و عادی با ادم برخورد می کنند و فکر هم نمی کنند که من بسیجی ام و...

<