در مطلب قبلی شاید بعضی دوستان ( مثه آقا رضا و خانوم مهرگان) شاید روشون نشده بنده رو به توهم متهم کنن و گفتن که مبنای تحلیل من اشتباه است یا اینکه گفته اند ای بابا نباید همه چیز رو سیاسی کرد یا یه نفر توی بالاترین کامنت گذاشته بود این همه صحنه حساس و این گل دقیقه آخری فکر می کنی میشد تبانی بوده باشد؟
دو تا حقیقت وجود داره یکی اینکه واقعا حکومت فعلا در این زمانه حساس به این نتیجه رسیده همه چی رو کنترل کنه و یه جورایی از کوچکترین جمعیت سیاسی ( که مثالش را جناب سید عباس زد: کدیور و چند نفر که پشتش نماز می خوانند) می ترسند چه رسد به 100 هزار نفر که خواسته سیاسی ندارند اما اگر کارشان به دعوا کشیده شود کلی نیروی پلیس می خواهد که فراهم کردنش کار حضرت فیل است ( اینجا دیگر نمی شود از نیروی های شخصی استفاده کرد ) دومین حقیقت اینه که خانوم مهرگان گرامی ما نمی خواهیم همه چیز را سیاسی کنیم اتفاقا مشکل اینجاست که آنها همه چیز را سیاسی می کنند: هنگام مهمترین بازی فوتبال در ایران تبلیغ خودشان ( فریاد سرخ و آبی جمهوری اسلامی یا شعار امسالشون که...) را می کنند. امروز خبری از شبکه خبر شنیدم که آنها به مداد و پاک کن هم رحم نمی کنن. و دنبال نظارت بر تصاویر منتشر شره روی لوازم التحریر هستند. بنا براین پر واضح است که آنها به دنبال سیاسی کردن همه چیز هستند.
یه جمله قدیمی میگه شما برای یه فریب درست و حسابی احتیاجی به دروغی بزرگ دارید کسی چه می داند چقدر سیاستمدار ها برای یک منفعت بزرگ از یک هزینه گذشته اند و جنگی را راه انداخته اند که شاید در نگاه اول به ضررشان باشد اما در دید آخر به نفعشان باشد. شاید 11 سپتامبر یا چیزی شبیه آن. اما این حقیقت وجود دارد. بنابراین شما برای یه تبانی در فوتبال انتظار نداشته باشید همه چیز باور شده به نمایش گذارده شود.
در پایان ممکن است تحلیل من اشتباه باشد اما خب من اینجوری فکر می کنم شما بازی برگشت رو شرط مساوی با دیگرون بزنید اگر باختید من تقبل می کنم( البته سعی کن زیاد رقمش بالا نباشه)
بی ربطدونی: می خواستم از عمو پورنگ یکم بنویسم که دیگه دیدم این مطلبم زیاد شده و بی خیالش می شویم)








